அத்தியாயம் 30 - நடுகற்கள் வகைகளும் வகைப்பாடும் - 23

சிந்துவெளி முத்திரைகளில் வீரப்பண்பும்; தென்னிந்திய பெருங் கற்படைச் சின்னங்களும்

சிந்துவெளி நாகரிகம் அறியப்பட்ட பிறகு, உலக வரலாற்றுக்கு எப்படி புதிய முகம் ஒன்று கிடைத்ததோ, அதே உண்மை தமிழர் வரலாற்றுக்கும் கிடைத்தது. சிந்துவெளி ஆய்வுகள் குறித்த கருத்தொற்றுமை கொண்ட அல்லது நிச்சயமான முடிவு, அதன் எழுத்துகள் படிக்கப்பட்ட பிறகே அறிஞர்கள் மத்தியில் எழும். இன்று வரையிலான எல்லா சோதனை முயற்சிகளும், பெரும் விவாதத்துக்குப் பிறகு தமிழர் வரலாற்றுக்கு வலு சேர்ப்பவையாகத் திரும்புகின்றன.

இன்றைய நிலையில், தென்னிந்திய பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டுக்கு உரிய பண்புகளின் ஆதி வடிவங்கள் சிலவற்றை, சிந்துவெளி நாகரிகத்தைச் சார்ந்த முத்திரைகளில் இருந்து பெறுகிறோம். முந்தைய அத்தியாயத்தில் (அத்தியாயம் 29) மோட்டூர் வகை தாய் தெய்வ ஈமச்சின்னமும், குடிமல்லம் வகை ஆண் தெய்வ ஈமச்சின்னமும், பெருங் கற்படைப் பண்பாட்டுக்குப் புதிய முகத்தை வழங்கியுள்ளது குறித்து விளக்கப்பட்டது. அதனுடன், அப்பண்பாட்டுக் காலத்தில் வீரப்பண்பு எப்போதும் போற்றப்பட்டே வந்துள்ளது என்பதும் தெளியப்பட்டது.

வீரம் பேற்றப்படுவது, வணங்கப்படுவதும் மிகவும் தொன்மையான மரபாக உள்ளது. அதன் அழுத்தமான சுவடுகளைச் சிந்துவெளி முத்திரைகளில் இருந்து பெறுகிறோம். அவை, இன்றைக்கு 5000 ஆண்டுகளுக்குக் குறையாத பழைமை வாய்ந்தவை. சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் பொதுக் கூறுகளின் பின்னணியில்தான், வீரத்தைப் போற்றும் முத்திரைகளின் குணங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

சிந்துவெளி நாகரிகம், வேளாண்மை மற்றும் வணிகத்தால் கட்டமைப்பப்பட்டது.

நகர நாகரிகம்.

மொஹன்சதாரோ, ஹராப்பா, லோத்தல் போன்ற பெருநகரங்களில், உலகின் பல்வேறு இனம் மற்றும் பண்பாட்டைச் சார்ந்த மக்கள் வாழ்ந்தனர். அது முக்கியமாக, வணிகத்தின் காரணமாக அமைந்தது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பொதுக்குறியீடாக “சிந்துவெளி நாகரிகம்” என்ற சொல் குல்லி, மொஹன்சதாரோ, ஹரப்பா, லொஹுன்சதாரோ, சக்பூர்பானி சியால், சாஞ்சிதாரோ, அம்ரி, லோத்தல், காலிபங்கன் உள்பட பல்வேறு இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழாய்வுகளின் முடிவுகளில் இருந்து கட்டமைக்கப்பட்ட நாகரிகம் ஆகும்.

இது, முந்து நாகரிகக் கட்டம், செம்மை நாகரிகக் கட்டம், பின் செம்மை நாகரிகக் கட்டம் என்ற காலகட்ட வேறுபாடுகளுடன் வெளிப்பட்டதாக உள்ளது.

செம்மை நாகரிகக் காலகட்டம், மு.பொ. 2700 ஆண்டு முதல் மு.பொ. 1500 வரையில் நிகழ்ந்ததாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

முந்து செம்மை நாகரிகக் காலகட்டம் குறித்து துல்லியமான காலக்கணிப்புகள் நிகழ்த்தப்படவில்லை. எனினும், அண்மைக் கால அகழாய்வுகள், மு.பொ. 7000 ஆண்டு தொன்மையான கால அளவிலேயே முந்து செம்மை நாகரிகத்தின் தொல்லியல் சான்றுகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.

பின் செம்மை நாகரிகக் காலகட்டம் என்பது அதன் வீழ்ச்சிக் காலமாகக் கணிக்கப்படும் காலகட்டமாகும். அது, சிந்துப் பகுதியைவிட அதனை ஒட்டிய பகுதிகளில் மு.பொ. 1000 ஆண்டு முதல் மு.பொ. 700 ஆண்டுகள் வரை நிகழ்ந்திருக்கக்கூடும் என்று நம்பப்படுகிறது.

சிந்துவெளியின் எழுத்து வடிவங்கள் ஏற்கத்தக்க வகையில் இருப்பதாலும், வரலாற்று மாந்தர்கள் குறித்த செய்திகள் அறியமுடியாதுள்ளது என்ற நிலையிலும், அதன் வரலாற்றுக் காலம் அதன் செம்மை நாகரிகக் காலத்தின் துவக்கம் எனக் கொள்ளலாம்.

சிந்துவெளி எழுத்துகள் செம்மை வடிவிலேயே ஒரு முழுமையான இலக்கணத்துடன், (நாம் அறிமுடியாது உள்ளபோதும்) தனித்த குணங்களுடன், நிச்சயித்த பொருளோடு பயன்படுத்தப்படுள்ளன. இந்த எழுத்துகளின் துவக்கம் பற்றிய தொல்லியல் சான்றுகள் இன்று வரை கிடைக்கப்பெறாத நிலை உள்ளது.

பிற பகுதிகளில் கிடைக்கும் ஒத்த உருவ எழுத்துகள் பற்றிய ஒப்பாய்வுகள், உறுதியான முடிவுகளை அளிப்பதில்லை. சில எழுத்துகளின் ஒத்த உருவம் என்பது தவிர அவற்றின் பயன்பாடும், தொனிப்பொருளும், அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளும் வெளியும் முற்றிலுமாக வேறுபட்டு நிற்பதை ஆய்வாளர்கள் திண்ணமாக வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

சிந்து வெளிப்பகுதியின் தாய் தெய்வ வழிபாடு மற்றும் அதன் உள்ளார்ந்த நம்பிக்கைகள் இன்றளவும் தென்னிந்திய நாட்டுப்புற தாய் தெய்வங்களின் வழிபாட்டில் மேற்கொள்ளப்படும் சடங்களின் நம்பிக்கை சாயலில் படர்ந்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது.

சிந்துவெளி முத்திரைகளில் இருந்து, அம்மக்களின் பண்பாட்டையும், அம்மக்கள் கடந்துவந்த பண்பாடுகளின் நினைவுப் பொதிகளையும், வழிபாடு மற்றும் சமயம் அல்லது தத்துவச் சிந்தனைகளை / நம்பிக்கைகளை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியவர்களாக நாம் இருக்கிறோம்.

சிந்து வெளி மக்கள், வேளாண்மை மற்றும் வணிகமயமாகிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருந்தாலும், தொன்மையான அல்லது மிகவும் தொன்மையான தம் மூத்தோரின் வாழ்வியலின் எச்சமாக, நினைவுகளில் சுமந்துவந்தவற்றை ஆங்காங்கே சான்றுகளாக்கிச் சென்றுள்ளனர்.

அந்தவகையில், தம் முன்னோர் ஆதியில் வேட்டைச் சமூகத்தில் இருந்து மேய்த்தல் தொழிலை மேற்கொள்ளும் வாழ்வியல் மாற்றத்தைக் காட்சிப்படுத்துவது என்பது ஒரு முக்கியமான சான்றாகும். அது, வேட்டை விலங்குகளில் இருந்து தேர்ந்த விலங்குகளை வீட்டு விலங்குகளாக்கும் முதல் நிலையாகும். அந்தவகையில், வட இந்தியாவில் மிகுந்திருந்த எருதை வீட்டு விலங்காக மாற்றிய நிகழ்வின் சான்றாகும். காட்டில் சுதந்தரமாக, குழுவாகத் திரிந்து வாழ்ந்த எருதை, குழுவிலிருந்து பிரித்துப் பிடித்துவரப்படும் நிகழ்வு, முத்திரைகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அச்செயல் அத்தனை எளிதானது அல்ல. ஒரு குழுவைச் சார்ந்த எல்லோரும் பங்கெடுக்கும் நிகழ்வாக அது இருந்தது. அந்த நிகழ்வு, சற்றேறக்குறைய குழுவாக வேட்டையாடிய நிகழ்வுக்கு இணையானதுதான். அடிப்படையில், வேட்டையின்போது வேட்டை விலங்கு ஆயுதங்களால் தாக்கிக் கொல்லப்படும். இங்கு, ஆயுதம் இன்றி அவ்விலங்கை உயிருடன் பிடித்துவந்து தொழுவத்தை அதன் வாழிடமாக ஆக்குவதாகும்.

வீர சாகசம் காட்சி - 1

வீர சாகசம் காட்சி - 2

சிந்துவெளியில் கிடைத்த இரு முத்திரைகள், வரலாற்று நோக்கிலும் மானுடவியல் நோக்கிலும் முக்கியமானவை. இம்முத்திரைகளில் உள்ள காட்சி, விலங்குடன் மனிதர்கள் நிகழ்த்திய வீர சாகசத்தைக் காட்சிப்படுத்துபவை என்று கருதினாலும், அதனை மானுடவியலோடும், மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சி நிலைகளின் அறிவோடும் புதிய பொருளோடு அடையாளமாகின்றன.

மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சி நிலைகளை வரிசைபடுத்தினால், பழங் கற்காலத்தில் முதல் இரு (கீழ்நிலைப் பழங் கற்காலம் மற்றும் இடைநிலைப் பழங் கற்காலம்) காலகட்டங்களில், மனித இனம் காட்டுமிராண்டி வாழ்க்கைமுறையுடன் உணவைத் தேடும் கூட்டமாகவும் வாழ்ந்திருந்தது. மாமிசவுண்ணியாக மாறிய காலத்திலிருந்து வேட்டையாடுதல் முக்கிய வாழ்வியல் முறையானது. வேட்டையாடுதல் மூலம் உணவை அடைதல் என்றானநிலையில், விலங்குகளின் பருவகாலத்துக்கு ஏற்ற இடப்பெயர்வை ஒட்டிய நாடோடி வாழ்க்கையை மனிதனும் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டான். இதனால், வேட்டைத் தொழில் மனிதனை நாடோடி ஆக்கியது எனலாம்.

மேல்நிலைப் பழங் கற்காலத்தில், வேட்டையின் ரகசியங்களை மனிதன் முழுமையாக அறிந்தவனான். இக்காலத்தில், அவனது இடப்பெயர்சி குறுகிய தூரம் கொண்டதாக மாறியது. இக்காலகட்டத்தில், அவன் பாறை உறைவிடங்களான குகைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அதனை தம் வாழிடமாக ஆக்கிக்கொள்ளும் நிலைக்கு உயர்ந்திருந்தான். பழங் கற்காலத்தின் முதல் இரு காலகட்டங்களின் போதும், குகைகளில் மனிதன் வாழ்ந்த சான்றுகளைக் தமிழகத்தின் குடியம் உட்பட சில இடங்களில் பெற்றுள்ளோம். நுட்பமாகப் பார்த்தால், இச்சான்றுகள் பழங் கற்காலக் கற்கருவிகள் செய்த மனிதர்களால், அவர்களின் தொழிற்கூடங்களுக்கு அருகில் அமைந்த குகைகளாக இருப்பதால், இக்குகைகளைக் கற்கருவிகள் செய்வதை ஒரு தொழிலாகச் செய்த கூட்டத்தினர் பயன்படுத்தினர் எனலாம்.

இப்புரிதல், முக்கியமான ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. பழைய கற்காலத்திலேயே, மனிதர்களிடையே தொழில் அடிப்படையிலான பிரிவுகள் உருவாகிவிட்டனவா? என்பதுதான் அது. சில அறிதல்முறைகளைக் கொண்டு இதனை ஆமோதிக்கலாம். கீழ்நிலைப் பழங் கற்காலத்தில், இவ்வகையான பிரிவுகள் அவசியமற்றதாக இருந்திருக்கலாம். பிறகு, இரு காலகட்டங்களிலும் கற்கருவிகளின் நேர்த்தியும், பலவகையான பயன்பாட்டுக்கு ஏற்றவாறும் செய்யப்பட்டுள்ளதையும் கொண்டு பார்க்கும்போது, முதலில் ஒரு கூட்டத்தில் கற்கருவிகள் செய்வதில் தேர்ந்தவர்கள் அத்தொழில் மட்டும் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதேசமயத்தில், வேட்டையில் தேர்ந்தவர்கள் வேட்டைத்தொழிலை மட்டும் புரிந்திருக்கலாம்.

இந்நிலை, ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமுதாயமாகக் கருதப்படுவதால் (உண்மையில் இருந்ததால்), தனி மனித உழைப்பு, அதன் பயன் என்ற சிந்தனைகள் எழுந்திருக்காது. எல்லா தனி மனித உற்பத்தியும் குழு உற்பத்தியின் பங்கேற்பாகவே பார்க்கப்பட்டிருக்கும். உழைப்பின் பிரிவுகள், பணிப் பகிர்வாகவே பார்க்கப்பட்டிருக்கும். குழுவில் தனிநபருக்கான தனித்திறமைகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டிருக்காது என நம்பலாம். அப்படி மழுங்கடிக்கப்பட்டிருந்தால், அதாவது எல்லோரும் எல்லா வேலையும் செய்வது என்ற கட்டாயம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் அமைப்பில், மனிதனிடையே அறிவுப்பகிர்வு ஏற்பட்டிருக்காது என்பதுடன், பரிணாம வளர்ச்சி இந்த அளவுக்கு வேகமாக நிகழ்ந்திருக்காது என்பதும் உறுதி.

ஆனால், பிற்காலத்தில் தொழில் அடிப்படையில் பிரிந்த குழுக்களின் உற்பத்தி முறை, தனித்திறமை, முதலீடு, வேலை வழக்கங்கள், உபரி உற்பத்தி போன்ற, நிகழ் காலகட்டத்தின் தொழில் அடிப்படையிலான மனிதப் பிரிவுகள் வழங்கியுள்ள சிந்தனையின் அடிப்படையில் இத்தொழில்பிரிவைப் பார்த்தால், நாம் பொருத்தமற்ற விடைகளை அடைவது திண்ணம்.

கற்கருவிகள் செய்வத்தில் ஏற்பட்ட தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, மனிதனை எந்த வகையான பலம் பொருந்திய மிருகத்தையும் வெல்லும் ஆற்றலுடன், சக்தியை சேமித்து வைத்துக்கொள்ளும் அல்லது மிகக் குறைவான சக்தியை வெளிப்படுத்தி மிகுந்த பயனை அடையும் வகையில், விலங்குகளைத் தேர்ந்தெடுத்து வேட்டையாடும் அறிவையும் அவனுக்கு வழங்கியது எனலாம். அதைத்தான், மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

வலிமை குறைவான மிருகங்களை வேட்டையாட கனமான ஆயுதங்கள் பயன்படாது. வலிமை குறைவானவை அபரிமிதமாக வேகம் கொண்டவை. வேகமே அதன் வாழும் தத்துவமாகும். அதனால், வலிமை குறைந்த விரைவாக ஓடும் மிருகங்களை வேட்டையாட, எறிவதற்கு எளிதான அதே சமயத்தில் கொல்லும் கூர்மையை உடைய நுண் கற்கருவிகள் உருவாயின. அது மனித இனத்தில் தனிப் பண்பட்டையே உருவாக்கிய அடையாளமானது. இக்காலச் சமூகமும் வேட்டுவச் சமூகமே எனினும், பழங் கற்காலத்து வேட்டுவச் சமூகத்துக்கும், இக்கால வேட்டுவச் சமூகத்துக்கும் வாழிடம் உட்பட பண்பாட்டுக் கூறுகளிடையே பெருத்த வேறுபாடு நிலவியது. மாந்தரினப் பரிமாண வளர்ச்சிக் காலகட்டங்களில், மிக்குறைவான காலத்தைக் கொண்டது இப்பண்பாட்டுக் காலகட்டமே.

இப்பண்பாட்டின் வளர்ச்சியினூடே, மனித இனம் நீர் வாழ் சமூகமாகவும் நிலம் வாழ் சமூகமாகவும் கிளை பிரிந்தது^*1. (இவ்வாறு மனித இனம் நீர் மற்றும் நிலம் சார்ந்த சமூகங்களாகக் கிளை பிரிந்து வளர்ச்சியுற்றதை, யுத்தபூமியின் முந்தைய அத்தியாயங்களில் இரு வேவ்வேறான சந்தர்ப்பங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது).

இக்காலகட்டத்தில்தான், நிலம்சார் சமூகம் “மேய்த்தல் சமூகம்” என்ற அடுத்த உயர் படிநிலையை அடைந்தது. மேய்த்தல் சமூகமானது, “கால்நடை வளர்ப்பு சமுகம்” என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இச்சமூகத்தைத்தான், தொழில் அடிப்படையில் முதலில் பிரிந்த குழு என்று எங்கல்ஸ் அடையாளப்படுத்தினார்^*2. மனிதன் செய்த முதல் தொழில் கால்நடை வளர்த்தல் என்று தொல்லியல் ஆய்வாளர் எப்.ஆர். ஆல்சின் குறிப்பிடுவதையும் இங்கு நினைவுகூரலாம்^*3.

எனில், முன்னர் குறிப்பிட்ட பழங் கற்கால கற்கருவிகள் செய்த தொழில் அடிப்படையிலான குழுவை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்ற கேள்வி எழுகிறது. பழங் கற்காலத்தில், தொழில் அடிப்படையில் பிரிந்த நிலை என்பது ஒரு குழுவின் உறுப்பினர்களுக்கு இடையே நிகழ்ந்த உட்கிளைப் பிரிவே அன்றி, பிரிந்து சென்று தனிக் குழுவாக நிலைபெற்ற நிலை அல்ல. ஆனால், கால்நடை வளர்ப்பு சமூகம், தனிக்குழுவாகப் பிரிந்து நிலைபெற்ற சமூகம் ஆகும். இதன் விரிவை வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் காணலாம்.

மேய்த்தல் சமூகம் என்ற கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகம் என்பது அவ்வளவு எளிதில் உருவாகி இருக்காது எனலாம். ஏனெனில், இச்சமூக உருவாக்கத்துக்கு, காட்டு விலங்கை நாட்டு விலங்காக ஆக்க வேண்டும். காடுகளில் அலைந்து திரியும் விலங்குகளைக் குழுவின் தொழுவத்தில் அடைக்க வேண்டும். காட்டு விலங்கை நாட்டு விலங்காக ஆக்கும் செயலின் எச்சத்தை, தமிழ்ச் சமூகமே வேறு எந்தச் சமூகத்தைவிடவும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

மேலே, வீர சாகசம் 1 & 2 என்று குறிப்பிடப்பட்ட இரு சிந்துவெளி முத்திரைகள், காட்டு விலங்குகளை நாட்டு விலங்காக ஆக்கும் செயலின் முதல் சான்றுகள் எனலாம். நினைவு கொள்க: மேம்பட்ட வேளாண் சமூகமாகவும், வணிகச் சமூகமாகவும், நகரச் சமூகமாகவும் வளர்ச்சிபெற்றிருந்த சிந்துவெளி மக்கள்தாம் இதனை வெளியிட்டுள்ளனர். வேட்டுவச் சமூகத்தில் இருந்து கிளைபிரிந்த மேய்தல் தொழிலை மேற்கொண்ட தம்முடைய மூதாதையரை நினைவுகூர்ந்தும், அவர்களின் வீரப்பண்பைப் போற்றியுமே இதனை அவர்கள் செய்துள்ளனர்.

இப்பின்னணியில், வீர சாகசம் 1 என்ற முதல் முத்திரையை ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளலாம். இந்த முத்திரையில் ஒரு எருதைச் சுற்றி ஐந்து மனித வடிங்கள், பல்வேறு நிலைகளில் காட்டப்பட்டுள்ளனர். முத்திரையின் கீழ் இடது மூலையில், இரு சிந்துவெளி குறியீடுகள் உள்ளன. இங்கு காட்டப்பட்டுள்ள மனித வடிவங்கள் ஆயுதங்களைக் கொண்டிருப்பதில்லை என்பதால், இச்சித்தரிப்பை வேட்டைக் காட்சியோடு தொடர்புபடுத்த முடியவில்லை. இக்காட்சி, எருதை உயிருடன் பிடிக்க முயற்சிப்பதை காட்சிப்படுத்துவதாக உள்ளது. இதை, எருதின் இடதுபுறமாக இருந்து இரு கைகளால் திமிலைப் பற்ற முயலும் மனித வடிவத்தின் காட்சி உறுதிபடுத்துவதாக உள்ளது. எனில், இது மேய்த்தல் சமூகம் தம் கூட்டத்துக்குக் காட்டு எருதை உயிருடன் பிடித்துச் சேர்க்கும் நிகழ்வாகிறது.

இக்காட்சியை, தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடும் ஏறுதழுவுதல் நிகழ்ச்சியோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். இலக்கியங்கள் குறிப்பிடும் பண்பாட்டு நிகழ்ச்சி காளையோடு நிகழ்வதாகும். ஆனால், இங்கு காட்சிப்படுத்தப்படும் விலங்கு எருது. மேலும், இங்கு சித்தரிக்கப்படும் மனித வடிவங்களின் தலை அலங்காரம் கவனிக்கத்தக்கதாகிறது. இங்கு காட்சியாகும் தலையலங்காரத்தைப் போன்று, சிந்துவெளி முத்திரைகளில் “புலிப்பெண்” என்று அடையாளம் காணப்பட்டுள்ள முத்திரையில் வெளிப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.

புலிப்பெண்

புலியின் உடலும், அதன் தலை மற்றும் முன் கால்களுக்குப் பதிலாக, பெண் நின்ற கோலத்தில் உள்ளதும் இங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு, விலங்கு உருவத்தில் மனித உடல் உறுப்புகள் இடம்பெறுவது, அவ்விலங்கின் சக்தியை மனிதன் பெறுவதைக் குறியீடாக்கும் செயலாகும். இதுவே, மிகை ஆற்றலைச் சித்தரிக்கும் செயல் என்றுகூட தொல்லியலாளர்களும், மானிடவியலார்களும் கருதுகின்றனர். முத்திரையில் உள்ள பெண் ஒரு தலைவியும்கூட என்பதை தலையில் மகுடம்போல் கொம்புகளைப் பொருத்தியிருப்பதைக் கொண்டு அறியலாம். மேலும், மேற்கண்ட முத்திரையில், எருதின் இடதுபுறமாக இருந்து இரு கைகளால் திமிலைப் பற்ற முயலும் மனித வடிவத்தின் முகம், விலங்கு அல்லது பறவையின் முகத்தைக் கொண்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. இது, மேலே விளக்கம் கண்டதுபோல் தலைமைப் பண்பைக் காட்டுவதாக இருக்கலாம்.

எனில், வீர சாகசம் 1 முத்திரையில் எருதுபிடியை நிகழ்த்துபவர்கள் பெண்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆதிவேட்டைச் சமூகத்தில், பெண் தலைமை நிலவியது என்பது பல்வேறு சான்றுகளால் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வேட்டைச் சமூகத்தில் இருந்துதான் மேய்த்தல் தொழில்புரிந்த கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகம் கிளை பிரிந்தது என்னும்போது, கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகத்துக்கான வித்து, பெண் தலைமையில் இருந்து தொடங்கியிருக்கலாம் என்பது இயல்பே. இங்கு காட்சியாவது, அவ்வகையான ஒரு வித்துநிலைதான் என்றால், இங்கு எருதுபிடியில் ஈடுபட்டிருப்பட்டிருவர்கள் பெண்களே என்றாகும். இம்முத்திரையின் உருவச் சித்தரிப்பைக் கருத்தில் கொண்டால், மனித உருவங்களின் இடுப்பு முக்கோணமாகக் காட்டப்பட்டிருப்பதும், மார்பு (மார்பகங்கள்) திரட்சியாகக் காட்டப்பட்டிருப்பதில் இருந்தும், அவர்கள் பெண்களே எனக் கருத வாய்ப்புகள் அதிகம்.

சிந்துவெளியின் எல்லா முத்திரைகளின் உருவங்களும் ஆய்வு செய்து, வீர சாகசம் 1-ல் காட்டப்பட்டுள்ள தலை அலங்காரங்கள் பெண்ணுக்கு மட்டும் உரியவை என்று நிரூபிக்காத நிலையிலும், மேலும் அக்காலத்தில் அணிமணி உட்பட அலங்காரங்கள் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுத்தன்மையுடன் இருந்தன என்பதாலும், இடுப்புப்பகுதி முக்கோணமாகக் காட்டுப்படும் மரபும் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் உரித்தாக இருந்தன என்பதையும், இன்றைய கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்து மயிலாடும்பாறை வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்பதாலும், சிந்துவெளி முத்திரையை நேரடி ஆய்வுக்கு உட்படுத்தாமல், புகைப்பட நகலை ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவதால், மார்பு திரட்சியாக உள்ளதுபோல் தோற்றம் பெற்றுள்ளது என்றும், பெண்ணைக் காட்சிப்படுத்தும் எல்லா சிந்துவெளி முத்திரைகளிலும் மார்பு திரட்சியாகக் காட்டப்படவில்லை என்பதால், இங்கு பெண் என அடையாளம் காணப்பட்டது பொருத்தமில்லை என எதிர்வாதம் வைக்கப்படலாம். சிந்துப் பகுதி பெண்ணுக்கு வழங்கிய சிறப்பு நிலை என்ற சான்றை முன்வைத்துதான், இக்காட்சியில் ஈடுபட்டிருப்பது பெண்கள் என்ற முடிவு அடையப்பட்டுள்ளது.

அடுத்து, வீர சாகசம் 2 என்ற முத்திரையை ஆராய்வோம்.

இம்முத்திரையும் எருதுபிடி நிகழ்வை காட்சிப்படுத்துகிறது. இதில், ஆறு மனித வடிவங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றுள், கீழ் இடதுபுறமாக உள்ள இரு உருவங்களும், இடதுபுறத்தில் எருதின் பக்கவாட்டில் இருந்து கொம்புகளைப் பிடிக்கப் பாயும் உருவமும் விலங்கு / பறவையின் முகத்தைக் கொண்டுள்ளன. பிற மூன்று உருவங்களும் இயல்பான முகத்தைக் கொண்டுள்ளன.

இங்கு காட்சியாகும் மனித வடிவங்கள் ஆண்கள் என்பது தெளிவானது. மேய்த்தல் சமூகம் ஆண் தலைமையைக் கொண்டிருந்தது என்பது வெளிப்படையானது. அங்கு, பெண் குறைவான சமூகப் பங்களிப்புடனே இருந்தாள் என்பது, விவாதம் தேவையற்ற உண்மை.

வேளாண் சமூகத்தை முதலில் உருவாக்கியவர்கள் பெண்களே. விவசாயத்தின் கண்டுபிடிப்பாளர்களும் அவர்களே. கண்டுபிடிப்பு, துவக்கம், நிலைபெறல் ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு அப்பண்பாடு ஆண்கள் உரிமையானதும் வரலாறே.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியில், கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகத்தின் கண்டுபிடிப்பாளர்கள் அல்லது துவக்கியவர்களான ஆதிப்பெண்களின் வீரத்தைப் போற்றி வடிவமைக்கப்பட்ட முதல் நிலையை முதல் முத்திரையும்; தலைமைப் பண்புக்கு ஆண் உள்ளான பிறகு, கால்நடை வளர்ப்பில் வளர்ச்சியையும் வீரத்தையும் வெளிப்படுத்தி உறுதியாக்கிய இரண்டாம் நிலையை இரண்டாவது முத்திரை சுட்டுவதாக முடிவுகொள்ளலாம்.

இம்முத்திரைகளை வெளியிட்டவர்கள், முன்பே குறிப்பிடப்பட்ட வேளாண் / வணிகச் சமூகத்தினர் என்பதால், இம்முத்திரைகள் தம் மூதாதையரின் வீரத்தைப் போற்றும் நினைவைக் கடத்திவந்தவர்களால் வெளியிடப்பட்டவை ஆகின்றன. எனவே, இம்முத்திரைகளை ‘எருது பிடித்து மாய்ந்தார் முத்திரைகள்’ என வகைப்படுத்தி அணுகலாம்.

சிந்துப்பகுதியில் கிடைத்த மற்றொரு முத்திரை கவனத்தை ஈர்ப்பதாக உள்ளது. அது, வீர சாகசம் 1 என்ற முத்திரையின் பெண்களைப் போன்றும், புலிப்பெண் என்று பெயரிடப்பட்ட முத்திரையின் பெண் வடிவத்துடனும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இம்முத்திரையின் மையத்தில், ஒரு பெண் / சிறுமி நல்ல தலை அலங்காரத்துடன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளாள். அவளுக்கு இருபுறமும், இரு வீரர்கள் போரிடும் நிலையில் உள்ள காட்சி காட்டப்பட்டுள்ளது. அடுத்ததாக, இரு புலிப்பெண்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இருவரும் வலதுபுறமாகச் செல்வதுபோல் காட்டப்பட்டுள்ளனர். பெண் / சிறுமியும் வலதுபுறமாகவே பார்த்த நிலையில் உள்ளாள். இக்காட்சி, பெண்ணுக்காக நடந்த யுத்தத்தில் பங்கெடுத்த இரு வீரர்களையும், தலைமையேற்று அணிவகுத்த இரு பெண்களின் வீரத்தையும் போற்றி எடுக்கப்பட்ட முத்திரை என்ற முடிவுக்கு வர வாய்ப்பு அளிக்கிறது.

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரைகள் (சிந்துவெளி)

இங்கு ‘புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை’ என்று நான் குறிப்பிடுவது மிகையான செயலாகக் கருதப்படலாம். நம்மிடையே மரபாக வழக்கில் உள்ள சொல் / தொடரின் அடிப்படையிலேயே இத்தொடரைப் பயன்படுத்தியுள்ளேன். ஏனெனில், இம்முத்திரைகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருப்பது வீரம் போற்றப்படும் ஆதி மரபே.

இம்முத்திரைகளில் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவது பெண் என்பதை அறிஞர்கள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். இவை, தாய் தெய்வத்தின் வெளிப்பாடு என்பதும் அவர்களது கருத்து. இம்முத்திரைகளுக்குப் பிற்காலத்தில் எழுந்த புலி வடிவ அரக்கனை வெற்றிகொண்ட அன்னை போன்ற கருத்துருவங்கள் புராணப் பின்னணியில் தரப்பட்டவை எனக் கருதலாம். அதன் நீட்சியாகவே, புலியை வாகனமாகக் கொண்ட துர்க்கை அம்மனோடு இம்முத்திரைப் பெண்கள் இணைக்கப்படுகின்றனர்.

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை - 1

இம்முத்திரை, பல வகையில் தொன்மை மரபையும் மானுடத்தின் பரிமாண வளர்ச்சியையும் குறிப்பிடுவதாகக் கருதலாம். இம்முத்திரையில் உள்ள பெண், தன் இருகரங்களால் இரு புலிகளின் கழுத்தை நெரித்துக் கொல்பவளாகக் காட்டப்பட்டுள்ளாள். கால்கள் முதல் உடல் வரை பெண்ணின் உருவம் பக்கவாட்டில் காட்டப்பட்டுள்ளது. அதனால், ஒரு மார்பகம் திரட்சியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. முத்திரையின் மேல்பகுதியில், ஆறு கால்கள் கொண்ட சக்கரம் ஒன்று காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருளை விளக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அதனை வீரச்சக்கரமாகக் கொள்ளலாமா? தர்மச்சக்கரமாகக் கொள்ளலாமா? என்ற சிந்தனைகள் எழுகின்றன. அல்லது வீரத்தை வெளிப்படுத்துவது தலைமைப் பண்பின் தர்மம் என்பது குறியீடாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதா? அல்லது வீரம் வித்தி, காலச்சக்கரத்தில் என்றும் நிலைபெற்றமை குறியீடாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதா என்ற சிந்தனைகளும் எழுகின்றன.

இங்கு வீரச்சக்கரம் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது, முந்தைய பல்வேறு கருத்துகளின் வழி இடத்தைக் குறிப்பதா? ஊரைக் குறிப்பதா? கோட்டையைக் குறிப்பிடுவதா? தலைவனின் இருப்பிடத்தைக் குறிப்பதா? கோட்டையில் உள்ள ஒருவனைக் குறிப்பதா? கோயிலைக் குறிப்பதா அல்லது சூரியனைக் குறிப்பதா? அல்லது நாம் அறியவராத பொருளைக் குறிப்பதாகவும் இருக்கலாம். திரு. ஹண்டர் அவர்கள் தெரிவிக்கும் தெய்வக்குறியீடாகவும் இருக்கலாம். இப்பொருள், வீரச்சக்கரம் என்ற கருத்துடன் நெருக்கமாக உள்ளது. தன்னலமற்று வீரம் வித்தியவர்கள் தெய்வமாக வணங்கப்படுவது தொன்றுதொட்டு வரும் மரபு.

முத்திரையின் கீழ்ப்பகுதியில், தந்தத்துடன் உள்ள யானை ஒன்று காட்டப்பட்டுள்ளது. இதுவும் பலவிதமான சிந்தனைகளை எழுப்புகிறது. இந்த யானை, அப்பெண்ணின் வாகனமா அல்லது காட்டில் யானையைப் பிடிக்கும் நிகழ்வில் இடையூறு செய்த புலிகளைக் கொன்ற நிகழ்வைக் காட்சிப்படுத்துகிறதா? அல்லது தனக்கு உரிமையான யானையைக் கொல்ல வந்த புலிகளை வீழ்த்திய பெண்ணின் வீரம் போற்றப்பட்டதை இது வெளிப்படுத்துகிறா? எந்த ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாது உள்ளது. எனினும், எருதுபிடி (வீர சாகசம்) முத்திரைகள் பற்றிய பகுதியில் அடைந்த முடிவுகள், இம்முத்திரைக்கும் பொருந்தும் எனலாம். அது - “இம்முத்திரைகளை வெளியிட்டவர்கள், முன்பே குறிப்பிட்டபடி வேளாண் / வணிகச் சமூகத்தினர் என்பதால், இம்முத்திரைகள் தம் மூதாதையரின் வீரத்தைப் போற்றும் நினைவைக் கடத்திவந்தவர்களால் வெளியிடப்பட்டவை ஆகின்றன”.

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரைகள் - 2

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை 2 - ஒரே எழுத்துப் பொறிப்பு கொண்ட முத்திரை மூன்று வேறு வண்ணங்களில்.

மேலே தரப்பட்டுள்ள மூன்று முத்திரைகளில், வண்ணத்தில் உள்ள இரு முத்திரைகளும், ஒரே முத்திரைதான். வண்ண வேறுபாட்டுடன் உள்ளன. கருப்பு வெள்ளையில் உள்ள முத்திரை, அதே காட்சியுடன் அதே எழுத்துப்பொறிப்புடன் உள்ள இரண்டாவது முத்திரையாகும். கருப்பு வெள்ளை முத்திரையில், உருவங்கள் காட்சிப்படுத்தப்படுவதில் நுட்பமான வேறுபாடுகள் உள்ளன. குறிப்பாக, புலிகளின் முன்கால்கள் மற்றும் பெண்ணின் தொடை முதல் பாதம் வரையிலான சித்தரிப்புகளில் வேறுபாட்டை அறியலாம்.

இதேபோன்ற புலிக்குத்திப்பட்டாள் காட்சியை சித்தரிக்கும் மற்றொரு முத்திரையும் சிந்துப்பகுதியில் இருந்து கிடைத்துள்ளது. இதில் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துகளும் வேறுபடுகின்றன. புலிகளும் நல்ல உடற்கட்டோடும், வலுவான உடல்தசைகளுடனும் காட்டப்பட்டுள்ளன. வனவிலங்கின் குரூரம் நன்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பெண் உருவமும், பூசினார்ப்போன்ற உடலுடன் காட்டப்பட்டுள்ளது.

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை – 3-ம், கண்ணாடி பிரதிபலிப்பு அல்லது அச்சின் வரைபடம்

மேலே உள்ளவற்றுள், முதலில் வண்ணத்தில் உள்ளது முத்திரையின் உண்மை வடிவமாகும். இரண்டாவதாக உள்ளது, அம்முத்திரையின் கண்ணாடி பிரதிபலிப்பு அல்லது அச்சுநிலையின் வரைபடமாகும்.

இம்மூன்று முத்திரைகளின் காட்சிகளுக்கும், புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை 1-ல் உள்ள காட்சிக்கும் உள்ள வித்தியாசம் கவனிக்கத்தக்கதாக உள்ளது. பிந்தையதில், ஆரக்கால்களுடைய சக்கரமோ, யானை போன்ற வேறு விலங்குகளின் வடிவங்களே இடம்பெறவில்லை. இதனால், புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரை-1 ஏற்படுத்திய எந்தச் சிந்தனையையும் இம்முத்திரைகள் எழுப்பவில்லை. இங்கு, புலிகளை வீழ்த்திய பெண்ணின் வீரம் போற்றப்பட்டுள்ளது. பிற்காலச் சந்ததியினரால் நினைவுகூரப்பட்டுள்ளது என்ற முடிவை எளிதில் அடையமுடிகிறது.

இம்முத்திரைகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டவை, தம் மூதாதையரிடம் வழிபாட்டில் இருந்த காட்சிகளை நினைவுகொண்டு முத்திரையில் இடம்பெறச் செய்யப்பட்டவையாக இருக்கலாம். இது, தற்காலத்தில் முத்திரைகளிலும், வணிகச் சின்னங்களிலும் தற்கால இறைவடிவங்களை இடம்பெறச் செய்வதற்கு இணையானதாகக் கருதலாம்.

புலிக்குத்திப்பட்டாள் முத்திரைகளின் இக்காட்சி அமைப்பைக் கொண்டு, சங்க இலக்கியம் புறம் 201-ம் பாடலில், இருங்கோவேள் மரபினரைப் பற்றி கபிலர் குறிப்பிடும் செய்திகளோடும், பிற்காலப் போசளர் என்ற ஓய்சாளர் மரபினர் குறித்த வம்ச தொல்கதையுடனும் அடையாளம் காணும் போக்கும் நம்மிடையே நிலவி வருகிறது. கூடுதல் தரவுகள் கிடைக்கப்பெற்றால், அவை இப்போக்கினை ஏற்பதற்கும் மறுப்பதற்கும் உதவும் என்பது திண்ணம்.

மேற்கோள் எண்கள் விளக்கம்

த. பார்த்திபன், சங்ககாலத் தமிழகமும் அதியர் மரபினரும், ஸ்ரீ விவேகானந்தா கொடை மற்றும் அறக்கட்டளை, தருமபுரி, 2009, பக். 55-57. 

எங்கல்ஸ், குடும்பம், தனிச் சொத்து, அரசு இவற்றின் தோற்றம்.  (மொ.பொ).

எப்.ஆர். ஆல்சின், Neolithic Cattle Keepers in South India.

(அடுத்த வாரம், இதன் தொடர்ச்சி “தென்னிந்திய பெருங் கற்படைச் சின்ன ஓவியங்கள்”)