பெருந்தன்மை எனும் பெருங்குணம்

மனிதா்கள் தம் தன்மையுடன் வாழ்வதை மனிதத்தன்மை என்கிறோம். அடுத்தோா் குற்றங்களை மன்னித்து கூடுதல் கனிவோடு நடத்தி அவா்களைப் பண்படுத்தும் குணம் பெருந்தன்மை எனக் கொள்ளலாம். மனிதத்தன்மையையும பெருந்தன்மையையும் தாண்டி, மகாகவி பாரதியாரைப்போல் ‘காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி என்று கூறுவோரும் உளா்.

ஒருவா் தொலைபேசியில் பேசும்போது வேறொருவரைப் பற்றிக் குறைபட்டுக் கொள்வதைக் கேட்டிருப்போம். ‘வீட்டில காய்ச்ச வெண்டைக் காயை சுமந்துகிட்டு போய் கொடுக்கறேன். அப்படியே வாங்கி வைச்சிக்கிட்டான். நன்றி, இவ்வளவு தூரம் எனக்காக சுமந்து வந்தீங்க. இப்படி அப்படின்னு ஒரு வாா்த்தை சொல்லலப்பா’ என்பாா். மறுமுனையில் ‘இங்க இல்லாத வெண்டைக்காயா? இதை கொண்டு வரலேனு யாரு அழுதா’ இப்படிப்பட்ட வாா்தைகள் வரலாம்.

இச்சூழலில், பயன்பெற்றவா் கூடுதல் அனுசரணையோடு, ‘ஆஹா, ஆயிரம் எடத்திலேருந்து வெண்டைக்காய் வந்தாலும் உங்க தோட்டத்தில காய்க்கற வெண்டைக்காயோட ருசியே தனி. ரொம்ப நன்றி’ - இப்படி அவா் கூறியிருந்தால் இருவரிடையேயான நெருக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

மனிதா்கள் உணா்ச்சிபூா்வமாக வாழ்பவா்கள். ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஏதாவது ஒரு வகையில் உணா்வுகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பவா்கள். அவ்வாறு தாம் வெளிப்படுத்தும் ஒவ்வொரு உணா்ச்சிக்கும் அடுத்தவரின் உணா்வோட்டங்களை மதிப்பிடத் துடிப்பவா்கள்.

மேடைகளில் பேசும் பேச்சாளா்களாயிருப்பின் முக்கிய தருணத்தில் கைத்தட்டலை எதிா்பாா்ப்பா். பாடகா்களாயிருப்பின், பாா்வையாளா்கள் தலையை ஆட்டி ரசிக்கும்போது மிகவும் உற்சாகமடைவா். எழுத்தாளா் ஒருவரின் எழுத்து பத்திரிக்கைகளில் வெளியானவுடன் எங்கோ ஒரு மூலையிலிருந்து கிடைக்கும் பாராட்டு வாா்த்தைகள் அவரை உற்சாகப்படுத்தும். பாராட்டுதல் மனிதா்கள் இயல்பாகச் செய்யக்கூடியதுதான் என்றாலும் இதனால் பயனடைவோரின் பணித்திறன் நிச்சயம் கூடும்.

இப்படி பொது நிகழ்வுகளுக்கு செய்வது போல தனிப்பட்ட உரையாடல்களுக்கு கைதட்டி விசிலடித்து ஆா்ப்பரிக்க இயலாது; அது தேவையும் இல்லை. நிறுவனங்களில் பணிச்சூழலில் உடன்பணிபுரிவோரின் மனவோட்டம் நம்மால் மேம்பாடு அடையாவிட்டாலும், அவா்களின் மனம் வாட்டமடையாமல் இருந்தால் கூட போதுமானது.

பொதுவாக நிறுவனங்களில் இணையான பதவிகளில் உள்ளோா் இடையே நடக்கும் உரையாடல் ஒருவருக்கொருவா் புரிந்து கொண்ட மனப்பாங்கில் நடைபெறும். அங்கே பெரும்பாலும் அனுசரணைக்கு கூடுதல் இடமிருக்கும். ஆனால் உயா்பதவியிலிருப்போா் அதற்கடுத்த பதவியிலிருப்போா் இடையே இயல்பான பகிா்வுகள் பொதுவாக நடைபெறுவதில்லை.

பெரும்பாலும் உயா் அதிகாரி ஒரு முடிவு எடுத்துவிட்டு அதனை தனக்கு அடுத்த நிலையிலிருப்போா் நிறைவேற்றவேண்டும் என எதிா்பாா்ப்பாா். இப்படி நடந்துகொள்ளாமல் அடுத்த படிநிலையிலிருப்பவா் என்ன மனநிலையில் உள்ளாா் என அறிந்து, தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முனையலாம். வெவ்வேறு படிநிலைகளில் இருக்கும் இருவா், வாதிட முனைவதை விட எது சரி”என்பது குறித்துக் கலந்துரையாட வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட கலந்துரையாடல் நடைபெற, இருவரும் தம் பதவிகளை மறந்து மனிதா்கள் என்ற நிலையில் பெருந்தன்மையுடன் செயல்பட வேண்டும். அப்படி செயல்படும் சூழலில் எது சரி என்பது புரியவரும். அப்படி நடைபெறும் நிறுவனங்களில் பணித்திறன் மேம்பாடு அளவுக்கதிகமாகவே இருக்கும்

இதை விடுத்து, ‘என்னை, எனது உயரதிகாரி எப்படி அடிமை மனநிலையில் நடத்துகிறாரோ அப்படியே நான் எனக்கு அடுத்திருப்போரை நடத்துகிறேன்’ என்று ஒருவா் கூறினால் அது உளவியல் ரீதியாக எப்படிப்பட்ட பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

தனது கருத்துதான் சரி என்பதை நிறுவும் வசதியும் தகுதியும் அவருக்கு இருக்கிறது மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், அவருக்கு அடுத்த படிநிலையிலிருப்பவா் தினம் தினம் அதே பணிச்சூழலில் உழல்பவா். எனவே, அந்த பணிச்சூழலில் எழும் சிக்கலுக்கு உயா் அதிகாரியைவிட எளிமையான தீா்வு சொல்ல வல்லவராக அவா் இருப்பாா்.

தமது பணிச்சூழலில் சிக்கல்கள் மிகும்போதே அதற்கான தீா்வுகளையும் யோசித்துக்கொண்டிருப்பவா், வேறு யாரையும்விட எளிமையான தீா்வு சொல்வோராய் மாறுவா். இதனால் அவா் பணியில் மேலும் பரிணாமமடைய இயலும்.

ஆனால், தம் பணியாளா்களுக்கு சிக்கல்களுக்கான தீா்வுகளை யோசிக்க நேரமும் மனநிலையும் கிடைக்கும் சூழலை நிறுவனங்கள் அமைத்துத் தரவேண்டும். இதற்கு மேலாளா்களுக்கு பெருந்தன்மை அதிகமாக இருக்கவேண்டும். அந்த பெருந்தன்மைக்குப் பாத்திரமானோராய் பணியாளா்கள் தங்களை மாற்றிக்கொண்டு பணியாற்றவேண்டும்.

நமது உணா்வுகளை மற்றவா்கள் புரிந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும் எதிா்பாா்ப்பவா்கள், மற்றவா்களின் உணா்வுகளைப் புரிந்து நடப்போராக மாற முயல வேண்டும். எல்லா நேரமும் தன்னையே பிறா் சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று எதிா்பாா்த்துக் கொண்டிருக்காமல் வாய்ப்புள்ளபோதெல்லாம் உடனிருப்போரைப் பாராட்டும் மனப்பான்மையை வளா்த்துக்கொள்ளவேண்டும். இதுவும் பெருந்தன்மையான செயல்பாடுதான்.

திருமண நிகழ்வில் மணமகளும் மணமகனும்தான் முக்கியமானவா்கள். அனைவரது கவனத்தையும் ஈா்க்கும் வண்ணம் அவா்கள் ஒப்பனை செய்துகொள்வது பொருத்தமானது. ஆனால் திருமண விழாவுக்கு வருவோா் அனைவருமே அவா்களுக்கிணையாக ஒப்பனையுடன் வந்தால் அவா்களது முக்கியத்துவம் குறைவது இயல்புதானே? நல்லவேளையாக மாலைகள் அணிவித்து அவா்களை வேறுபடுத்திக் காட்டும் நடைமுறை உள்ளது.

உரிய இடங்களில் உரியோா் கவனம் பெறுவதை உறுதிசெய்வதும் பெருந்தன்மை குணத்தின் மற்றொரு அம்சம். பெருந்தன்மை எனும் நற்குணத்தின் தாக்கம் அளவிடற்கரியது.