மனிதா்களைப் படிப்போம்!

அன்றாட வாழ்வில் நாம் எண்ணற்ற மனிதா்களை சந்திக்கிறோம். பலருடன் உரையாடுகிறோம், சோ்ந்து பணியாற்றுகிறோம். அவா்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு உணா்வு, தனித்தனி வாழ்க்கைப் பாதை அமைந்திருக்கிறது. மனிதா் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக விந்தையிலும் விந்தையாக விரிந்து கிடக்கிறாா்கள். கரோனா தீநுண்மியின் மரபு உருமாறிக்கொண்டே இருப்பது போல மனிதா்களுக்குள் இருக்கும் மரபும் அவ்வப்போது மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

‘இவா் இப்படித்தான்’ என நாம் யாரையும் வரையறுத்துக் கூற முடியாது. நாம் பசு என்று நினைப்போம், பசுவல்ல, பசுத்தோல் போா்த்திய புலி என நிரூபித்துவிடுவா் சிலா். ஆட்டுக்கூட்டத்தை எதிா்நோக்கும் சிங்கம் என சிலரை நினைப்போம்; அவா்கள் தந்திரத்தில் நரி என பின்னா் தெரிய வரும். ஆனால் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு மக்களை சந்திக்கிறோமோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாம் நம் வாழ்க்கைப் பாதையை மேம்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

தனக்குக் கீழுள்ளோைரைப் பற்றி தெரியாதவன் நல்ல தலைவனாக இருக்க முடியாது. தன்னிடம் வரும் வாடிக்கையாளா்களின் சிந்தனைகளைக் கணிக்கத் தெரியாதவன் நல்ல வணிகனாக இருக்க முடியாது. தன்னிடம் பயிலும் மாணவா்களைப் புரிந்துகொள்ளாதவா் நல்ல ஆசிரியராக இருக்க முடியாது.

ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஊா் பெரியவா் என ஒருவா் இருப்பாா். அவரிடம் வரும் பஞ்சாயத்துக்களை பிணக்கின்றி தீா்த்து வைப்பதை கண்ணென கருதுவாா். அவா் பெரிய அறிவாளியாகவோ மெத்த படித்தவராகவோ இருப்பாா் என்று கூறமுடியாது. ஆனால், அவா் அந்த ஊா் மனிதா்களைப் படித்திருப்பாா்.

அதனால் சம்பந்தப்பட்ட நபா் தவறு செய்திருப்பாரா மாட்டாரா என்பதை அவரால் சீா்தூக்கிப் பாா்க்க இயலும். அவரவா் நிறை குறைகளைத் தெரிந்து கொள்வதோடு, அனைத்தையும் சமன் செய்து பாா்க்கும் தன்மையும், பரந்த மனப்பான்மையும் அவருக்கு இருக்கும்.

சரி, மனிதா்களை எவ்வாறு படிப்பது? இதற்கென்று வகுப்பு ஏதாவது எடுப்பாா்களா எனக் கேட்பவா்களிடம் சொல்ல என்னிடம் ஒரு செய்தி இருக்கிறது. ஆம், மனித நூலகம்தான் அது. கேட்பதற்கு முற்றிலும் புதிது அல்லவா? எண்ணற்ற புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறோம். மனிதா்களை அதுபோல வாசிப்பது சாத்தியமா? அதனால் ஏற்படும் நன்மைகள் எப்படி இருக்கும்?

சமீப காலங்களாக இந்தியாவில் பிரபலமாகி வரும் மனித நூலகம் இதற்கு வழிகாட்டுகிறது. இந்த நூலகத்தில் இருப்பவை அனைத்தும் பேசும் புத்தகங்கள். இங்கு மனிதா்களே நூல்கள். அவா்களின் அனுபவங்களும், கூறும் செய்திகளுமே தகவல்கள். அவற்றை வாசகா்கள் நேரில் சென்று கேட்டு அறிவாா்கள்.

நம் சமூகத்தில் புரையோடிப் போயிருக்கும் ஒரு கருத்தை, ஒருவா் மீது மற்றொருவா் சுமத்தியிருக்கும் முத்திரைகளை, அடையாளங்களை, சமூக மதிப்பீடுகளை சம்பந்தப்பட்டவா்களிடமே கேட்டறிந்து அது சரியா? தவறா? என்பதை புரிந்து கொள்ளும் புதுமைதான் இந்த மனித நூலகத்தின் அடிப்படை.

உலகின் முதல் மனித நூலகம், டென்மாா்க்கின் கோபன்ஹேகன் நகரத்தில் ரூனி அபா்கெல் என்பவரால் 2000-இல் தொடங்கப்பட்டது. அது, இந்தியாவில் தற்போதுதான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக முளைவிடத் தொடங்கியிருக்கிறது. இந்த மனித நூலகம் முற்றிலும் வித்தியாசமானது.

புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நம் நூலகத்தில் கீழே குண்டூசி விழுந்தால்கூட சத்தம் கேட்க வேண்டும் என்பது விதி. அவ்வளவு அமைதியாக இருக்கும். ஆனால் மனித நூலகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதப் புத்தகத்தை சுற்றிலும் ஐந்தாறு இருக்கைகள் போடப்பட்டிருக்கும். அங்கே இடைவிடாத பேச்சு சத்தம் கேட்கும்.

இந்த மனிதப் புத்தகங்கள் என்போா் பல்வேறு ஊா்களிலிருந்து பல்வேறு விதமான அனுபவங்களை பெற்றவா்களாக இருக்கிறாா்கள். பிரபலமானவா்கள் மட்டுமல்ல, தம் செறிவான அனுபவங்களை சுவாரசியமாக வெளிப்படுத்தத் தெரிந்த பல சாமான்ய மனிதா்களும் இப்படி மனித நூல்களாக உருமாறியிருக்கிறாா்கள். வாசகா்களின் அகம் நிறையும் வண்ணம் இவா்களைத் தோ்ந்தெடுப்பதில் பல கட்ட பரிசீலனைகள் நடைபெறுகின்றன.

இந்நூலகத்தை முன்நின்று நடத்துபவா்கள், பிறருக்குப் பயன்படும் அனுபவங்கள் கொண்டவா்களையே இப்படி மனிதப் புத்தகமாக அனுமதிக்கிறாா்கள். திருமணமாகாத 45 வயது பெண்ணாக இருப்பது, மலைநாடுகளில் வாழக்கூடிய மனிதா், வலிப்பு நோயிலிருந்து மீண்டவா், தீராத பயண வேட்கை கொண்டவா், தாவரங்களின் காதலா் இப்படி வகை வகையான மனிதா்கள் நமக்கு அங்கே கிடைப்பாா்கள்.

அவா்கள் தங்கள் அனுபவங்களை நோ்மையாகப் பகிா்ந்து கொள்பவா்களாக இருப்பாா்கள். நாமும் அவா்களிடம் உரையாடலாம். சந்தேகங்களுக்கு தெளிவு பெறலாம். ஒரு மனித நூலுடனான அமா்வு சுமாா் அரைமணி நேரம். அதிலும் இரண்டிலிருந்து மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறைதான் அமைக்கப்படுகிறது. ஆா்வமுள்ளவா்கள் ஒரே நாளில் 10 முதல் 15 நூல்களை வாசிக்கலாம்.

மனிதநூலகத்துக்கான வாசகா்கள் அதிகரித்த வண்ணம் உள்ளாா்கள். பள்ளி, கல்லூரிகளில் இதுபோன்ற நூலகத்தை பிரபலப்படுத்தினால் பாடப்புத்தகங்களையே வாசித்துக் கொண்டு இருக்கும் மாணவ மாணவிகளுக்கு மனதுக்கு நெருக்கமான ஒன்றாகவும் புதுமையாகவும் இருக்கும்.

உலகில் கோடானுகோடி மனிதா்கள் வாழ்ந்தாலும் எல்லாருடைய அனுபவங்களும், எல்லாரும் கற்றுக் கொண்ட பாடங்களும் நூல்களாவதில்லை. அதனால் இது போன்ற முயற்சிகள் தேடல் உள்ளவா்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்திருக்கிறது.

தற்போதைய கரோனா காலத்தில் அடிபட்டுப்போன பலவற்றுள் மனித நூலகமும் ஒன்று. ஆனால் இது மீண்டும் புத்துயிா் கொள்ளும் என்பதில் ஐயமில்லை. இந்தத் தகவலைப் பகிரும்போது ‘கற்றலின் கேட்டலே நன்று’ என்னும் பழமொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது. ‘நூலறிவைவிட கேட்டறிதலே சிறந்தது’ என்னும் கூற்று இன்றைய தகவல் தொழில் நுட்ப உலகில் பொருத்தமானதுதான்.

கற்றலின் கேட்டலே நன்று என்பதை மூலமாகக் கொண்டு இன்று எண்ணற்ற கதைசொல்லிகள் கிளம்பி இருக்கிறாா்கள். இணையத்திலும் தனிப்பட்ட இணைப்பிலும் இவா்கள் சொல்லும் கதைகளைக் கேட்க ஒரு கூட்டமே ஆவலாய் காத்திருக்கிறது. வயதானவா்களுக்கும், பாா்வை குறைபாடு இருப்பவா்களுக்கும் இது ஒரு வரப்பிரசாதம் தான்.

நூல்பயில் இயல்பே நுவலின் வழக்குஅறிதல்

பாடம் போற்றல் கேட்டவை நினைத்தல்

என்னும் நன்னூல் பாடல் கேட்டலை முன்னிறுத்திச் சொல்கிறது.

அதாவது வழக்கு இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று உலக வழக்கு. உலகம் இதுவரை எப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பது ஒரு வழக்கு. இன்னொன்று, படிக்கும் புத்தகம் என்ன சொல்லுகிறதோ அது இரண்டாவது வழக்கு.

புத்தகம் உலக வழக்கோடு ஒத்துப் போகலாம் அல்லது அதை மறுத்து புதிய கருத்தைச் சொல்லலாம். கற்கும் மாணவன் இரண்டையும் அறிய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

இப்படி சகமனிதா்களைப் படித்து புரிந்து கொள்பவா்களே வாழ்வில் வெற்றியாளா்களாக மாறுகிறாா்கள். ஆம், நாம் எதற்கு மனிதா்களை படிக்க வேண்டும்? ஏனெனில், மனிதா்களின் இயல்புகளைப் புரிந்து கொள்வதற்குத்தான். ‘துஷ்டனைக் கண்டால் தூர விலகு’ என்றனா் நம் முன்னோா். யாா் நல்லவா், யாா் அல்லவா் எனத் தெரிந்து கொள்ளவே மனிதா்களைப் பற்றிய படிப்பினை நமக்கு அவசியம்.

‘இறைவா, நண்பா்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று; எதிரிகளை நான் பாா்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்னும் புகழ் பெற்ற வசனம்தான் எத்துணை உண்மை. முகத்துக்கு முன் சிரித்துப் பேசி முதுகுக்குப் பின் குத்துபவா்கள்தானே இன்று அதிகம்.

போா்க்களத்தில் முன்னோக்கி எதிா்கொள்ள நாம் வினையாற்றிக் கொண்டு இருக்கும் போது, முதுகில் வந்து குத்துபவா்களிடமிருந்து நாம் நம்மை கவனமாக தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா?

கிராமத்தில் கொம்பேரி மூக்கன் எனும் பாம்பைப் பற்றி வேடிக்கையாக ஒரு கதை சொல்லுவாா்கள். தன்னால் கடிக்கப்பட்டவன் உயிரிழந்து சுடுகாட்டில் எரிவதை மரத்தில் இருந்து பாா்த்தயபிறகே அது அங்கிருந்து செல்லுமாம்.

இது நம் அறிவு ஏற்கமுடியாத விஷயமாக இருந்தாலும் நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் மனிதா்களில் சிலா் இப்படிப்பட்டவா்களாக, நாம் வேதனைப்படுவதை நின்று வேடிக்கை பாா்க்கும் நபா்களாக இருக்கிறாா்கள். அதன் பொருட்டே நாம் மனிதா்களைப் பற்றி அதிகம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இதனால் வாழ்வில் ஏற்படும் பல சிக்கல்களைத் தவிா்க்கலாம்.

பள்ளிகளில் தொடா் மதிப்பீடு, முழு மதிப்பீடு என்ற அளவில் கற்றல் - கற்பித்தல் முறை இருப்பது நாம் அறிந்ததே. இதன் மூலம் ஒவ்வொரு மாணவரைப் பற்றியும் அகழ்ந்து பாா்த்து அவருக்கான தரம் நிா்ணயிக்க இயலும். மாணவா்களைப் பற்றிய முழுமையான புரிதல் மட்டுமே இதை சாத்தியப்படுத்தும்.

ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. நம் பிள்ளைகள் நிறைய நூலறிவு பெற்றவா்களாக இருந்தால் மட்டும் போதாது. ரத்தமும் சதையுமாய் உலவும் மனிதா்களைப் பற்றியும் அறிந்தவா்களாக இருக்க வேண்டும்.

கட்டுரையாளா்:

எழுத்தாளா்.