20. தவறான ஞானமும் மெய் ஞானமும்

பிரகிருதியின் பாற்பட்ட புத்தியின் மூலமே புருஷன் அனுபவத்தை அடைகிறது. புத்தியின் குறைபாடுகள் காரணமாக தவறான ஞானம் ஏற்படவும் வாய்ப்பு உள்ளது. புத்தியால் ஏற்படும் சரியான ஞானம், ஆற்றல் மூலமே உண்மையான முக்தி கிட்டுகிறது. அறியாமை, இயலாமை, திருப்தி, சித்தி ஆகியவை புத்தியின் குணங்கள் என சாங்கிய காரிகை கூறுகிறது. இதன்படி, இந்த நான்கு வகைகளிலும் ஐம்பது வடிவங்களை புத்தி உற்பத்தி செய்கிறது. சற்று விரிவாகப் பார்ப்போம்...

நமக்கு எதன் மூலம் விஷயங்கள் தெரிய வருகிறதோ அதுவே புத்தி. விஷயங்களைத் தெரிவிப்பதால் அதற்கு பிரத்யய என்று பெயர். இந்தப் புத்தியில் இருந்து உருவாகுவனவற்றுக்குப் பிரத்யயசரக எனப் பெயர். இது நான்கு வகைப்படும். அவை: விபர்யய (அறியாமை), அசக்தி (இயலாமை), துஷ்டி (திருப்தி அதாவது அவா அடங்குதல்), சித்தி (முழு நிறைவு, வெற்றி).

இவற்றில் அறியாமை 5 வகைகள், இயலாமை 28 வகைகள், திருப்தி 9 வகைகள், நிறைவு 8 வகைகள் என புத்தி 50 விதமான வடிவங்களை எடுக்கிறது. கல்வியின்மை அல்லது மதியீனம்  (அவித்யா), செருக்கு (அஸ்மிதா), பற்று (ராகா), வெறுப்பு (துவேஷம்), ஒட்டுதல் (அபினிவேஷம்) என்பவை அறியாமையின் ஐவடிவங்கள். இவை முறையே இருள் (தமஸ்), மயக்கம் (மோகம்), அதி மயக்கம் (மஹா மோகம்), ஒட்டுப்பசை (தாமிஸ்ர), குருடாக்கும் பசை (அந்ததாமிஸ்ர) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

புருஷன் எனப்படும் ஆன்மாவை அதுவல்லாத மற்றொன்றாகக் கருதும் தவறான அறிவு மதியீனமாகும். புருஷனை பிரகிருதி, புத்தி, அகங்காரம் மற்றும் 5 மூலக்கூறுகள் என 8 விதங்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளுதல் 8 வகை மதியீனங்களாகும். இதேபோல், அணிமா (உடலைச் சுருக்குதல்), மஹிமா (உடலை விரிவாக்குதல்) போன்ற 8 வித மகா சித்திகளை, அதாவது அஷ்டமாசித்திகளைப் பெற்ற முனிவர்கள், தேவர்கள் போன்றோர், இந்த ஆற்றலால் ஏற்படும் ஆணவத்தால் இது நிரந்தரமானது என்றும், தாங்கள் அழிவற்றவர்கள் (இந்த உடலில் அழிவற்றவர்கள்) என்றும் மயங்குகிறார்கள். ஆகையால், 8 மகா சித்திகளால் ஏற்படும் ஆணவ மயக்கமும் 8 வகைப்பட்டதாகும்.

கேட்டல், பார்த்தல் உள்ளிட்ட ஐம்புலன்களின் செயல்களில் ஏற்படும் பற்று அதி மயக்கம் ஆகும். இது லௌகீகமாகவும் (வாழ்வியல் நடைமுறை சார்ந்தும்), தெய்வீகமாகவும் (ஆன்மிகரீதியாகவும்) ஏற்படும் என்பதால், இருவகைகளிலுமான ஐம்புலன்கள் மீதான பற்றால் அதி மயக்கம் 10 வகையானதாகக் கருதப்படுகிறது. இதேபோல், எட்டு வகை மகா சித்திகள் மற்றும் ஐம்புலன்களின் 10 வகை நோக்கங்களாலும் 18 வகை வெறுப்புகள் ஏற்படுகின்றன. மேலும், இந்த எண் வகை சித்திகளும், இரு வகைப்பட்ட ஐம்புலன் துய்ப்புகளும் பறிபோய்விடுமோ என்ற அச்சம் காரணமாக 18 வகை குருட்டு ஒட்டுதல்கள் ஏற்படுகின்றன. இவ்வாறாக 5 வகை அறியாமைகளின் கீழ் மொத்தம் 62 வித அறியாமைகள் ஏற்படுகின்றன.

இப்போது 28 வகை இயலாமைகள் குறித்துப் பார்ப்போம். இது புத்தியின் உறுப்புகளில் ஏற்படும் 11 வகை குறைபாடுகள் மற்றும் புத்திக்கே ஏற்படும் 17 வகை இயலாமைகள் என 28 வகைகளாகும். புத்தியின் மூலம் 5 வகை உணர்வுக் கருவிகளும், 5 வகை செய்கைக் கருவிகளும், மனமும் தோன்றுகின்றன. இந்த 11 உபகரணங்களிலும் ஏற்படும் குறைபாடுகள் 11 வகை இயலாமைகள் ஆகும். அவை: செவித்திறன் குறைபாடு (பாதிர்யம்), தோலில் உணர்ச்சியின்மை (குஷ்டிதம்), கண் பார்வையின்மை (அந்தத்வம்), நாவில் சுவை தெரியாமை (ஜடதா), நாசியில் மணம் தெரியாமை (அஜிக்ரதா), பேச்சு வராமை (மூகதா), கரங்கள் முடங்குதல் (கௌண்ய), கால்கள் முடக்கம் (பாங்குத்வ), பிறப்புறுப்பு செயல்பாடின்மை (க்லைப்யம்), மலஜலம் வெளியேற்றும் உறுப்புச் செயல்பாடின்மை (உதாவர்த்தஹ்) மற்றும் மனத்தின் குறைபாடு (மந்ததா).

இந்த 11 வகைக் குறைபாடுகளும் புத்தியின் கருவிகளில் தோன்றும் பாதிப்புகளால் ஏற்படுபவை. இதுபோக, புத்திக்கு இயற்கையாகவே 17 வகை இயலாமைகள் தோன்றலாம். அவை, 9 வகை தவறான திருப்திகளாலும், 8 வகை முழு நிறைவுகள் ஏற்படாததாலும் தோன்றுபவை.

இனி, 9 வகை திருப்திகள் யாவை எனப் பார்ப்போம். திருப்தி என்பது பற்றைத் துறத்தல் ஆகும். இது நமக்குத் தேவையில்லை என்று விலகி இருத்தல், ஆசைகளை அடக்குதல் ஆகியவை திருப்தி ஆகும். எனினும், உண்மையான முக்தி கிடைக்க வெறும் திருப்தி மட்டுமே போதாது. புருஷன் (ஆன்மா) குறித்த தெளிவோடு திருப்தி அடைந்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாத திருப்தி, தவறான ஞானத்தின் பாற்பட்ட திருப்தி என்று சாங்கிய காரிகை கூறுகிறது. இந்த வகையில் 9 வகை தவறான  திருப்திகளை வகைப்படுத்துகிறது. இதில், 4 உள்காரணிகள் சம்பந்தப்பட்டவை (ஆத்யாத்மிக), மீதி 5 வெளிக்காரணிகள் சம்பந்தப்பட்டவை (பாஹ்ய). ஆத்யாத்மிக திருப்தியின் 4 வகைகளாவன – பிரகிருதி (இயற்கை), உபாதன (வழிமுறை), கால (காலம்), பாக்ய (அதிருஷ்டம்).

பகுத்தறிந்து பார்க்கும் ஞானமானது பிரகிருதியின் பாற்பட்ட புத்தியால் தோன்றுவதாகும். ஆகையால், இதற்கு மேல் முனைந்து தியானம் உள்ளிட்ட ஆத்மப் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டு முக்தியைத் தருகின்ற உண்மை ஞானத்தை அடைய வேண்டிய அவசியமில்லை என்று திருப்திப்பட்டுக்கொள்வது பிரகிருதி திருப்தி ஆகும். இதனை அம்ப என்கிறது சாங்கிய காரிகை. பிரகிருதியின் செயல்பாடுகளால் மாத்திரம் ஞானம் கிடைத்துவிடாது. அதற்கு சன்யாசம் ஒன்றுதான் வழி என்று, சன்யாச மார்க்கத்தில் புகுந்து, அதிலேயே திருப்திப்பட்டுக்கொண்டு உண்மையை ஆராய்ந்து அறிய முனையாமல் இருத்தல் இரண்டாவது வகையாகிய உபாதன திருப்தி ஆகும். இதற்கு சலீல என்றும் பெயர்.

என்னதான் துறவு வாழ்க்கை மேற்கொண்டு ஞானத்தை நாடினாலும்கூட, அதற்குரிய காலம் கனியும்போதுதான் ஞானம் கிடைக்கும். ஆகையால், எதற்காக முயற்சி எடுத்துக் கஷ்டப்பட வேண்டும்; அது கிடைக்கும்போது கிடைக்கட்டும் என்று இருத்தல் மூன்றாவது வகையாகிய கால திருப்தி ஆகும். இதற்கு ஒகஸ் என்றும் பெயர். புருஷனைப் பகுத்தறிந்து பார்க்கும் ஞானத்தை இயற்கையாலோ, வழிமுறைகளாலோ, காலத்தாலோ அடைந்துவிட முடியாது. அதனை அடைவதற்கு ஒரு அதிருஷ்டம் வேண்டும் என்று நினைத்தல், நான்காவது வகையாகிய பாக்ய திருப்தி ஆகும். இதற்கு வ்ருஷ்டிஹ் என்றும் பெயர்.

ஐம்புலன்களின் நோக்கங்களில் இருந்து விலகியிருத்தல் வெளிக்காரணிகளால் ஏற்படும் திருப்தி ஆகும். புருஷன் குறித்த ஞானம் இல்லாத நிலையில், வெளி விஷயங்கள் மீதான பற்றைத் துறத்தல் பாஹ்ய திருப்தி ஆகும். இதற்கு வைராக்யம் (உறுதி) என்றும் பெயர். இது 5 வகைப்படும். பணம் சேர்த்தல், செலவழித்தல், இன்பம் அனுபவித்தல், பிறரிடம் பணியாற்றுதல், போரிடுதல் ஆகிய அனைத்திலும் துன்பம் இருக்கின்ற காரணத்தைக் கருதி, புலன்களின் நாட்டத்தைத் துறத்தல் வெளிக்காரணிகளால் ஏற்படும் ஒரு வகை வைராக்யம் ஆகும். இதற்கு பார என்று பெயர்.

செல்வத்தைச் சேர்த்தாலும் அதனை அரசன் (அரசு), கொள்ளையர்கள், தீவிபத்து மற்றும் வெள்ளம் உள்ளிட்ட இயற்கைப் பேரழிவுகளில் இருந்து காப்பாற்றுவது மிகுந்த வலியையும், துயரத்தையும் தரும் என்று கருதி, புலன்களின் மீதான நாட்டத்தைத் துறத்தல் இரண்டாவது வகையாகும். இதற்கு சுபாரம் என்று பெயர். மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்துவைக்கும் செல்வம் அதனைக்கொண்டு அனுபவிக்கும்போது அழிந்துபோவதால், புலன்களின் நாட்டம் தேவையில்லை என்று அடையும் திருப்தி மூன்றாவது வகையாகும். இதற்கு பாராவார என்று பெயர்.

இசையைக் கேட்டல், நாடகம் பார்த்தல் போன்ற புலன்களின் இன்பத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கினால், அவற்றின் மீதான நாட்டம் அதிகரித்து அதுவே போதையாகிவிடும். பிறகு, இவை இல்லாவிட்டால் மிகுந்த துயரத்தைத் தரும். ஆகையால், புலன்களின் நாட்டமே வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிவைத்தல், நான்காவது வகை வெளிக்காரணி திருப்தி ஆகும். இதற்கு அனுத்தமாம்பா என்று பெயர். பிறருக்கோ அல்லது பிற உயிரினங்களுக்கோ ஏதேனும் ஒரு வகையில் துன்பம் இழைக்காமல், இன்பத்தை அனுபவித்தல் சாத்தியமில்லை என்பதைக் கருதி, புலன்களின் நாட்டத்தை விட்டொழித்தல் ஐந்தாவது வகை வைராக்யம் ஆகும். இதற்கு உத்தமாம்பா என்று பெயர். இவ்வாறான உள் மற்றும் வெளிக் காரணிகளால் ஆன 9 வகை திருப்திகளும் ஆன்மா குறித்த ஞானம் இல்லாவிடில், தவறான ஞானமாகவே கருதப்படும்.

நிறைவாக, சித்தி எனப்படும் முழு நிறைவு அல்லது வெற்றி குறித்துக் காண்போம். இதுவரை விளக்கப்பட்ட அறியாமை, இயலாமை, திருப்தி ஆகிய மூன்றும் முழு நிறைவு அடையவிடாமல், ஆன்மா குறித்த ஞானத்தில் வெற்றி பெற விடாமல் தடுப்பவையாகும். இதனை மீறிப் பெறுகின்ற சித்தி, எட்டு வகைகளாகும் (அணிமா, மஹிமா உள்ளிட்ட அஷ்டமா சித்திகள் வேறு; இவை வேறு).

இந்த அஷ்ட சித்திகளை முதன்மை 3 எனவும், இரண்டாம் நிலை 5 எனவும் இரு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். ஆதி ஆத்மீகம், ஆதி பௌதீகம், ஆதி தைவீகம் ஆகிய மூன்று வகைகளில் ஏற்படும்  துன்பங்களை முற்றிலுமாக ஒழிப்பது 3 முதன்மை சித்திகளாகும். இதற்கு பிரமோத முதித என்று பெயர். இந்த முதன்மை சித்தி ஏற்படுவதற்கு இதர 5 வகை சித்திகள் துணைபுரிகின்றன. அவை மோதமான என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவை குறித்து இப்போது பார்ப்போம்.

மோதமான வகையில் முதலாவது சித்தி, கற்றல். குருவிடம் அமர்ந்து வேதத்தின் உட்பொருளாகிய ஆத்மஞானம் குறித்துக் கேட்டறிதல். இதற்கு அத்யயனம் என்று பெயர். இது சாங்கிய தத்துவத்தில் தாரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது சித்தி, கற்றுக்கொண்ட வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல். அதாவது, வேத வாக்கியங்களின் உட்பொருளை உணர்ந்துகொள்ளுதல். இதற்கு சப்த என்று பெயர். சாங்கிய தத்துவத்தில் இது சுதார என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அத்யயனம், சப்தம் அதாவது கற்றல், அதன் பொருளை உணர்தல் ஆகிய இரண்டும் சேர்ந்தது சிரவணம் ஆகும்.

ஆகமங்கள் உள்ளிட்ட இதர ஆன்மிக நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களை ஊகித்து அறிதல் மூன்றாவது சித்தியாகும். இதற்கு ஊஹஹ் என்று பெயர். எதிராளிகள் எழுப்பும் ஐயப்பாடுகள், மறுப்புகள் ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டு, தமது சரியான கண்ணோட்டத்தை நிலைநாட்ட மேற்கொள்ளப்படும் ஆய்வு, விசாரணையே (பரீக்ஷண) இந்த ஊகம் ஆகும். இந்த மூன்றாவது சித்தி, சாங்கிய தத்துவத்தில் தாரதர எனப்படுகிறது.

இந்த மூன்றாவது சித்தியின் மூலம் உண்மை அறியப்பட்டாலும்கூட, அதனை உறுதி செய்துகொள்வதற்கு தமது குரு (ஆசார்யர்), சக மாணவர்கள், சீடர்கள் ஆகியோருடன் விவாதிக்கவேண்டி உள்ளது. இந்த நான்காவது சித்தி சுஹ்ருத பிராப்தி (நல்சுற்றத்தார் கொடுப்பினை) என்று அழைக்கப்படுகிறது. சாங்கிய தத்துவத்தில் இது, ரம்யக எனப்படுகிறது. இவ்வாறாகக் கிடைத்த ஞானத்தின் மூலம், அனைத்துவித ஐயங்களும், மாறுபாடுகளும் களையப்பட்டு, பரிபூரண ஞானத்தில் திளைப்பதற்குத் தான என்று பெயர். தூய்மைப்படுத்துதல் என்று பொருள்தரும் தைப் என்ற சொல்லில் இருந்து உருவானது தான என்ற சொல். இதற்குத் தூய்மையானது என்று பொருள். நீடித்த யோகப் பயிற்சிகளின் மூலமே நேர்த்தி, செம்மை எனப்படும் தூய்மையை அடைய முடியும். இந்தப் பரிபக்குவ தூய ஆற்றலே தான ஆகும். இது சாங்கிய தத்துவத்தில் சதாமுதித என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த அஷ்ட சித்திகளை அடைவதே மெய் ஞானம். அதுவே உண்மையான முக்திக்கான வழி. சரி, முக்தி (ஆன்ம விடுதலை) குறித்து சாங்கியம் கூறுவதுதான் என்ன?

அதுபற்றி அடுத்த வாரம் காண்போம்...