கனிவான இதயம்... துணிச்சலான சிந்தனை

அனந்தபத்மநாபன்

வாழ்க்கை பெரும்பாலும் ஒரு விசித்திரமான சவாலையே நம்முன் நிறுத்துகிறது. நாம் எந்த அளவுக்கு ஒரு பொறுப்பின் மீது ஆழ்ந்த பிடிப்புடன் இருக்கிறோமோ, அந்த அளவுக்குத் தோல்வி குறித்த அச்சமும் நம்மை அழுத்துகிறது.

மிகுந்த மனிதாபிமானமும், பொறுப்புணா்வும் கொண்டவா்களுக்கு, தாங்கள் திட்டமிட்ட முடிவுகளுக்கும் எதாா்த்தமான சூழல்களுக்கும் இடையே ஏற்படும் இடைவெளி, அன்புக்குரியவா்களுக்கு இழைக்கும் துரோகமாகவே தோன்றக்கூடும்.

இத்தகைய இக்கட்டான தருணங்களில் மீண்டெழும் மனவலிமையைப் பெற, நாம் ஒரு தா்க்க ரீதியான நெறிமுறையைப் பாலமாகப் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியமாகிறது. குற்ற உணா்வு எனும் கொந்தளிக்கும் நீரிலிருந்து தப்பி, சுயபரிசோதனை எனும் நிலையான நிலப்பரப்பை அடைய இந்தப் பாதை நமக்கு உதவுகிறது.

திட்டங்கள் சிதறும்போது, ‘நான் மற்றவா்களை ஏமாற்றிவிட்டேன்’ என்ற வேதனையான முடிவுக்கே நமது உள்மனம் முதலில் செல்கிறது. ஆனால், ஒரு செயல் நாம் நினைத்தபடி நடக்கவில்லை என்பது, மற்றவா்களை நாம் ஏமாற்றிவிட்டோம் என்பதற்குச் சமமாகாது. இந்தியாவின் ‘இரும்பு மனிதா்’ சா்தாா் வல்லபபாய் படேலை இதற்குச் சான்றாகக் கொள்ளலாம்.

தேசத்தை ஒருங்கிணைக்கும் மகத்தான பணியில், சிதறிக்கிடந்த நிலப் பகுதிகளை ஒன்றிணைக்கத் தவறினால் நாடு என்னவாகும் என்ற கனத்த உணா்வு அவரிடம் இருந்தது. இருப்பினும், அந்தச் சூழலின் சிக்கல்கள் அவரை முடக்கிவிடவில்லை; மாறாக, அவா் சீரிய ராஜதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, எதாா்த்தமான தடைகளை எதிா்கொண்டாா். முடிவுகள் தாமதமானாலும், தனது நோ்மையும் முயற்சியும் குறையவில்லை என்பதை அவா் உணா்ந்திருந்தாா்.

உண்மையான ஏமாற்றம் என்பது முயற்சியின்மையால் வருவதே தவிர, மனித ஆற்றலின் எல்லைகளாலோ அல்லது எதிா்பாராத புறக்காரணிகளாலோ ஏற்படுவதல்ல என்பதை அவா் நிரூபித்தாா்.

படேல் புறவயமான தடைகளைத் தனது இரும்புக்கரத்தால் எதிா்கொண்டாா் என்றால், அகவயமான போராட்டங்களை வெல்ல நமக்கு வேறொரு அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது.

ஒருவேளை குற்ற உணா்வு ஒருவரைத் தொடா்ந்து வாட்டுகிறது என்றால், அதற்குப் பின்னால் ஒரு மௌனம் ஒளிந்திருக்கக்கூடும். இந்த அமைதியின்மையை உடைக்க ‘நோ்மையான உரையாடல்’ எனும் கருவி அவசியம்.

சாா்லஸ் டாா்வின் தனது கண்டுபிடிப்புகளை வெளியிடுவதால் சமூகம் மற்றும் குடும்பத்தின் எதிா்பாா்ப்புகளுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுமோ என்று 20 ஆண்டுகள் தயக்கத்தில் இருந்தாா். ஆனால், இறுதியில் தனது கருத்துகளை வெளிப்படையாகப் பகிா்ந்தபோது, அவா் மனப் போராட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு தெளிவை அடைந்தாா்.

நம்முடைய அகவயமான எதாா்த்தத்தையும், புறவயமான பாா்வையையும் நோ்க்கோட்டில் இணைக்கும்போது மட்டுமே மன அமைதி கிட்டும். உண்மையை உரக்கப் பேசுவது மட்டுமே தோல்வி எனும் மாயையான மேகங்களைக் கலைக்கும் வல்லமை கொண்டது.

மற்றவா்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பாா்கள் என்ற கற்பனை அச்சத்தைவிட, நாம் உண்மையில் யாா் என்ற சுயதரிசனம் மேலோங்குகிறது. டாா்வினின் வாழ்க்கை நமக்கு உணா்த்துவது என்னவென்றால், உண்மையை எதிா்கொள்வதில் உள்ள தயக்கமே நம்மைப் பலவீனப்படுத்துகிறது.

அந்தத் தயக்கத்தைக் கடந்து உரையாடலைத் தொடங்கும்போது, உலகம் நமக்குப் புதிய வாசல்களைத் திறக்கிறது.

இன்றைய நவீன உலகில், பணிச்சுமை அல்லது உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல் என எதுவாக இருந்தாலும், நாம் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய காரணிகள் எவை, நம் கைமீறிய சூழல்கள் எவை என்பதைப் பகுத்தறிய வேண்டும். இதைச் செய்ய எளிய ‘சுயபரிசோதனை’ முறையைப் பின்பற்றலாம்.

இந்தச் சறுக்கலுக்கு எனது உழைப்பின்மை காரணமா? சூழலின் சிக்கல்களைக் கணிக்கத் தவறியது எனது எல்லையா அல்லது எதிா்பாராத மாற்றமா? எனது நோ்மை சிதைந்துள்ளதா அல்லது வெறும் முடிவு மட்டும் மாறியுள்ளதா? வெற்றி என்பது உலகியல் ரீதியான அளவுகோல்; ஆனால், முயற்சி என்பது ஆன்மாவின் அளவுகோல்.

நமது உழைப்பு உண்மையாக இருக்கும் நிலையில், ஒரு சறுக்கல் என்பது எதிா்கால முயற்சிக்கான ஒரு படிப்பினை மட்டுமே. ஒரு சிறிய பின்னடைவு, நம்முடைய வாழ்நாள் உறவுகளையோ அல்லது ஒட்டுமொத்த பயணத்தையோ தீா்மானிக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. நிலையான மனவலிமையைத் தக்கவைக்க, ஒரு மனிதன் தா்க்கம் எனும் பாலத்தைக் கடக்கப் பழக வேண்டும்.

குற்ற உணா்வின் கொந்தளிப்பிலிருந்து விலகி, சுய மதிப்பீட்டை நோக்கி நகா்வதே இந்தப் பயணம் உண்மையில், மிகச் சிறந்த வளா்ச்சி என்பது இந்தப் பாலத்தையும் தாண்டிச் செல்லும்போதுதான் நிகழ்கிறது. விரக்தி எனும் பள்ளத்தைக் கடக்க தா்க்கம் நமக்கு ஒரு கட்டமைப்பாக உதவலாம்; ஆனால், அந்தப் பாலத்தைக் கடந்த பிறகு எத்திசையை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும் என்பதை நமது மன உறுதியே தீா்மானிக்கிறது.

எந்தவொரு கைதோ்ந்த கைவினைஞரும் தனது கலையில் தோ்ச்சி பெறுவதைப் போலவே, உணா்வுகளின் ஓட்டத்தைக் கையாள்வதற்கும் தொடா்ச்சியான பயிற்சி தேவைப்படுகிறது. மனிதாபிமானத்துடன் கூடிய ஒரு தெளிவான பாா்வையை இணைப்பதன்மூலம், நமது மனத்தின் இறையாண்மையை நாம் பாதுகாக்க முடியும். ஒரு கனிவான இதயம், எப்போது எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை அறிந்த துணிவான சமநிலையில் இருப்பதே உண்மையான வலிமை. அந்தப் பேரறிவை நோக்கி நாம் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வோா் அடியும், நம்மைச் சுயசாா்பு கொண்ட ஆளுமையாக மாற்றும்.

இந்த நிலை எட்டப்படும்போது, நாம் தோல்விகளைக் கண்டு அஞ்சத் தேவையில்லை; மாறாக, அவற்றை வளா்ச்சிக்கான ஏணிகளாகப் பாா்க்க வேண்டும். தெளிவான சிந்தனை நம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ள உதவுகிறது என்றால், அதற்கு அப்பால் உள்ள வெளி நம்மை மகத்தான மனிதா்களாக மாற்றும்.